25η Νοεμβρίου… Τώρα που γιορτάσαμε, να πούμε και δυο κουβέντες



Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν είμαι από εκείνους που ενθουσιάζονται με θεσμούς, όπως οι «παγκόσμιες ημέρες». Για να είμαι ειλικρινής ούτε καν οι ονομαστικές γιορτές δεν με ξετρελαίνουν, αν δεν υπήρχαν η χαρά της τούρτας, των παρεών με καλό φαγητό και των δώρων. Ένας απλός λόγος είναι ότι μάλλον είμαι αυτό που λένε… «μονόχνοτος» ή υποχόνδριος. Μπορεί… Αλλά ως εργαζόμενος στον τομέα της επικοινωνίας εγώ βρήκα μία άλλη εκδοχή για να δικαιολογώ τον εαυτό μου ισχυριζόμενος ότι η θέση μου έχει ιδεολογικό υπόβαθρο: δεν μου αρέσουν οι επετειακοί συμβολισμοί, αλλά η απόδοση τιμών με πράξεις.

Ημέρα ενάντια στην βία κατά τον γυναικών
Λόγια αντί έργων;

Η εφετινή ημέρα που ήταν αφιερωμένη ενάντια στην βία κατά των γυναικών (25/11) εορτάστηκε στην Ελλάδα με ανακοινώσεις και επετειακές εκδηλώσεις. Δεν αποδόθηκαν όμως οι πρέπουσες τιμές με πολιτικές πράξεις, για ακόμη μία φορά. Παραθέτω μερικά ζητήματα που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές:

α) Αυτή η νέα επέτειος μας φέρνει ακόμη πιο κοντά στο χρονικό όριο λήξης του ευρωπαϊκού προγράμματος χρηματοδότησης των Δομών Φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών, καθώς και των Συμβουλευτικών Κέντρων για κακοποιημένες γυναίκες. Έχει απομείνει ένας χρόνος για να βρεθεί τρόπος περαιτέρω χρηματοδότησης ή ένταξης τους στους κρατικούς οργανισμούς πρόνοιας και συνεπώς χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό, και ούτε το ένα γίνεται, ούτε το άλλο ανακοινώνεται. Επιπλέον, τα δεδομένα του πληθυσμού που έχει ανάγκη από τέτοιου είδους υπηρεσίες έχουν αλλάξει πάρα πολύ εδώ και πολύ καιρό και ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση, ούτε και η νέα έχουν προβεί σε ενέργειες για να εξετάζουν το πως θα πρέπει να προσαρμοστούν. Τόσο η υπερδεκαετής οικονομική κρίση, όσο και το προσφυγικό πρόβλημα αποτελούν παράγοντες ραγδαίου μετασχηματισμού του προβλήματος της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας. Η πολιτεία ωστόσο, αντιμετωπίζει τις σοβαρές αυτές εξελίξεις με υποδομή, νομικό πλαίσιο, αριθμό προσωπικού και πολιτική νοοτροπία, όπως υπήρχαν το 2011, όταν ξεκίνησε η υλοποίηση του προγράμματος με βάση το οποίο δημιουργήθηκαν οι εν λόγω δομές στην χώρα μας. Το δε σχετικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα είχε σχεδιαστεί από την γραφειοκρατία των Βρυξελλών αρκετά χρόνια πριν, χωρίς την υποψία των δεδομένων που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Ειδικά στις χώρες του νότου.    

β) Το νομικό πλαίσιο που υπάρχει για το σύνολο της υπόθεσης της Ισότητας των Φύλων στην Ελλάδα, είναι πολύ συγκεκριμένο και ευσύνοπτο. Πάνε οκτώ μήνες από την ψήφιση του τελευταίου νόμου που αφορά την Ισότητα των Φύλων στην Ελλάδα και κανένας/-μια από την νέα κυβέρνηση και την ηγεσία των αρμόδιων οργανισμών δεν έχει ενδιαφερθεί να εφαρμοστούν οι προβλέψεις του, ακόμη και για να απορριφθούν και να αλλάξει ο νόμος με έναν καλύτερο!!! Εκείνο όμως που είναι εξοργιστικό είναι ότι ούτε η μείζων αντιπολίτευση, που εισήγαγε τον νόμο 4604/2019 στην Βουλή, δεν έχει «ξεσηκώσει τις πλάκες των πεζοδρομίων», τουλάχιστον έξω από τα γραφεία όλων των εν Ελλάδι γυναικείων και φεμινιστικών οργανώσεων, προκειμένου να εφαρμοστεί ή έστω να αντιπολιτευτεί με συνέπεια.

γ) Στο διεθνές πλαίσιο, αυξάνονται εμφατικά οι πηγές/πληγές που αποτελούν τις αιτίες για την συσσώρευση «εκρηκτικής ύλης ανισοτήτων». Το ίδιο ισχύει και για το περιβάλλον πολύ κοντά στην χώρα μας. Είμαι της άποψης ότι οι άνθρωποι που παροδικά (σ.σ.: εκάστοτε πολιτικά πρόσωπα), πόσο μάλλον οι μόνιμοι, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη του θαυμαστού χώρου της Ισότητας (ανθρώπινα δικαιώματα, γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα, αμεα, αντιρατσισμός, αντιφασισμός κλπ), είναι υποχρεωμένοι μέρος της καθημερινής δράσης τους να το αφιερώνουν για να παρακολουθούν τα διεθνή θέματα και τις εξελίξεις που δημιουργούν το υπόβαθρο για ανισότητες του παρόντος και του μέλλοντος. Πρέπει να συνεργάζονται για να ασκούν έγκαιρα πιέσεις στις τοπικές κυβερνήσεις και να δημιουργούν προληπτικά οργανωμένα σχέδια δράσης για να μπορούν να αποτρέψουν ή έστω να διαχειριστούν με τον καλύτερο τρόπο καταστάσεις «κρίσεων ανισότητας».

Δεν μπορεί να αυξάνονται οι εστίες πολιτικής/οικονομικής βίας, αστυνομικής βίας, πολέμων – που όλως τυχαίως έχουν πάντα εκφάνσεις έμφυλης και σεξιστικής βίας (ευρωπαϊκή οικονομική κρίση, παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος, Ιράν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία, Τουρκία, Χιλή, Βολιβία κλπ) – και ο ελληνικός χώρος της Ισότητας, συνεπώς και της Ισότητας των Φύλων, να σφυρίζει αδιάφορα…

Υπάρχει κανείς/-μια στ’ αλήθεια που να μπορεί να πει πειστικά ότι όλες αυτές οι εντάσεις, και κυρίως εκείνες στις εγγύτερες περιοχές ως προς την Ελλάδα, δεν αποτελούν τις γενεσιουργές αιτίες της έξαρσης των ανισοτήτων και ειδικότερα των έμφυλων ανισοτήτων και της βίας στην χώρα μας; Υπάρχει κανείς/-μια που να πιστεύει ότι το απότοκο προσφυγικό ζήτημα δεν αποτελεί πολλαπλασιαστή αύξησης των ανισοτήτων και της βίας σε κάθε τομέα της ελληνικής πραγματικότητας; Υπάρχει καμία/-είς που να αμφιβάλει ότι το όλο πλαίσιο που περιγράφουμε ήδη έχει αυξήσει περισσότερο από ποτέ τις/τους χρήστες γλώσσας βίας στην πατρίδα μας; Είναι καμία/-είς που δεν έχει αντιληφθεί ότι εξαπλώνεται σαν την γάγγραινα, σε κάθε μέσο επικοινωνίας και δικτύωσης, σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε οικογένεια και σπίτι μία κουλτούρα βίας και ανισοτήτων, ως αποδεκτή και συνηθισμένη καθημερινότητα;

Αλήθεια, ποια ή ποιος αρμόδιος για τον κρατικό (και όχι μόνο) τομέα Ισότητας έχει επίσημα, με ακριβή λόγο και χωρίς υπερβολές, καταδικάσει – με σκοπό εκπαιδευτικό και διαπαιδαγωγικό για την κοινωνία – την γλώσσα βίας και σεξισμού που έχει χρησιμοποιηθεί με σκοπιμότητα το τελευταίο χρονικό διάστημα σε περιπτώσεις όπως:
σε γήπεδα ποδοσφαίρου (βλέπε περίπτωση σεξιστικής αφίσας με πρώην ερωμένη επαγγελματία παίκτη της ΑΕΚ),
σε σχολικές εκδηλώσεις (βλέπε περίπτωση γυναικών που έκαναν ακτιβισμό στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου άσχετα με το αν συμφωνεί κανείς με τον τρόπο τους ή όχι),
σε μέσα μαζικής ενημέρωσης (βλέπε σεξιστικό διασυρμό και φημολογία εναντίον δημοσιογράφου/παρουσιάστριας της κρατικής τηλεόρασης),
στην Βουλή (βλέπε γλώσσα Μπογδάνου για λεσβίες κλπ)
για το Σύνταγμα (βλέπε άρνηση τροποποίησης του Άρθρου 5, παράγραφος 2 για την εμβάθυνση ισότητας που αφορά το φύλο ή την σεξουαλικότητα, κατά την αναθεωρητική διαδικασία του Συντάγματος. Τραγική ειρωνεία, απορρίφθηκε η τροποποίηση σε διαδικασία που έγινε στις 25/11, ημέρα ενάντια στην καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών!!!)   

Η μεγάλη κακοφωνία…

Μπορούμε όμως να κάνουμε μία αρχή από τα βασικά. Κατά την φετινή επέτειο της 25/11 με στεναχώρησε πάρα πολύ το ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, κ. Π. Θεοδωρικάκος, η Γ.Γ. κ. Μ. Συρεγγέλα, όσο και ο τ. Υπουργός κ. Αλ. Χαρίτσης και η τ. Γ.Γ. κ. Φ. Κούβελα και άλλοι, προχώρησαν σε επετειακές ανακοινώσεις για την ημέρα κατά της βίας με επαινετικές αναφορές στο ειδικευμένο προσωπικό του δημοσίου, ενώ γνώριζαν ότι το σύνολο των στελεχών των κρατικών δομών που υπάρχουν για την αντιμετώπιση των περιστατικών βίας βρίσκεται στον «αέρα», όπως εξήγησα στο (α) παραπάνω.

Ειδικότερα, θέλω να αναφερθώ στους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στην τηλεφωνική γραμμή «15900». Η κοινότητα των γυναικείων και φεμινιστικών οργανώσεων στις οποίες απευθύνομαι με αφορμή αυτό το κείμενο θα πρέπει να γνωρίζει ότι:

● από το 2018 το προσωπικό του «15900» εργάζεται ΧΩΡΙΣ ΠΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΙΟΥΛΙΟ ΤΟΥ 2019 και όπως εκτιμώ (χωρίς να είμαι σίγουρος) μέχρι σήμερα, ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ.   
Γνωρίζω ότι από τον Ιανουάριο του 2019 – με το στανιό και αγώνα – κάθε τέσσερεις και πέντε μήνες, το συγκεκριμένο προσωπικό πληρωνόταν έναντι έναν ή δύο μήνες από τους προηγούμενους. Και γνωρίζω ότι από τον Απρίλιο του 2019 που το Υπουργείο Εσωτερικών, στο οποίο – υπό μία έννοια – ανήκουν οι εργαζόμενοι αυτοί, μπήκε σε προεκλογική περίοδο, δεν ασχολήθηκε κανένας για να πληρώσει τους μισθούς τους.

Γνωρίζω ότι το πρόβλημα τους (σ.σ.: που είναι εντελώς γραφειοκρατικό) δημιουργήθηκε από μία λάθος υπουργική απόφαση, για την οποία ο αρμόδιος υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Αλ. Χαρίτσης δεν έκανε απολύτως τίποτε για να την διορθώσει, καίτοι ενημερώθηκε πλειστάκις για το πρόβλημα. Γνωρίζω επίσης ότι η προηγούμενη Γενική Γραμματέας, κ. Φ. Κούβελα, έκρυβε τεχνηέντως το πρόβλημα για το οποίο ουδέποτε έδωσε την μάχη που θα άξιζε, όπως έκανε για άλλες κατά πολύ υποδεέστερες περιπτώσεις υποθέσεων. Γνωρίζω επίσης, ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε λυθεί σχετικά εύκολα και από τον υπηρεσιακό Υπουργό Εσωτερικών κ. Α. Ρουπακιώτη. Γνωρίζω ότι είχε ενημερωθεί απολύτως, λεπτομερώς και έγκαιρα η διευθύντρια του, κ. Λεοντοπούλου, η οποία, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε, σκοπίμως ούτε καν απάντησε ότι δεν μπορεί να αναλάβει να επιλύσει το ζήτημα για να μην έχει οχλήσεις μέχρι να αποχωρήσει από το Υπουργείο, συμπεριφορά που δεν έχει καμία σχέση ασφαλώς με το ύφος και το ήθος διαδρομής εκείνου τον οποίο απλώς εκπροσωπούσε.

Οι εργαζόμενοι της γραμμής «15900» είναι νέοι άνθρωποι, με ανώτατες σπουδές που εργάζονται τα τελευταία χρόνια σε υποστελεχωμένη υπηρεσία η οποία λειτουργεί υποχρεωτικά 24 ώρες, το εικοσιτετράωρο με κυκλικές βάρδιες. Επίσης, σε αντίθεση με άλλα ευρύχωρα γραφεία του δημοσίου που βρίσκονται σε ευήλια ρετιρέ ενίοτε με θέα την Ακρόπολη, εργάζονται στο πίσω μέρος (βλέπουν φωταγωγό) και σε μεσαίο όροφο ενός υψηλού κτηρίου στο κέντρο της Αθήνας, χωρίς την βασική και απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή, μερικές φορές χωρίς θέρμανση ή ψύξη (το Καλοκαίρι), ακόμη και χωρίς επαρκείς λάμπες φωτισμού. Τα λέμε αυτά, διότι σε χώρες της Ευρώπης τέτοιες υπηρεσίες τις βάζουν σε άρτιο εργασιακό περιβάλλον και με αρκετά ικανοποιητικούς μισθούς, ώστε να έχουν την ψυχική ηρεμία τα στελέχη να αντιμετωπίσουν περιστατικά γυναικών που βρίσκονται σε σοβαρή ψυχολογική κρίση.

ΠΡΟΣΟΧΗ:
Δεν λέω ότι οι κ.κ. Χαρίτσης και Κούβελα σε άλλους τομείς των πολιτικών ενασχολήσεων τους δεν έχουν υπάρξει ή δεν θα υπάρξουν στο μέλλον αποτελεσματικοί ή και συμπαθείς για τους πολίτες, τους φίλους και τους συνεργάτες τους. Επίσης, δεν λέω ότι οι κ.κ. Θεοδωρικάκος και Συρεγγέλα δεν υπάρχουν πιθανότητες, όταν θα ολοκληρώσουν τις θητείες τους να μην έχουν αφήσει πίσω τους θετικό έργο.

Αυτό που γράφω είναι ότι και οι τέσσερεις εξέδωσαν ανακοινώσεις επικοινωνιακού περιεχομένου, με αφορμή την 25/11, την παγκόσμια ημέρα καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών, ενώ γνώριζαν ότι ο κρατικός τομέας καταπολέμησης της βίας βρίσκεται στον «αέρα», ενώ γνώριζαν ότι τα στελέχη της γραμμής «15900» ταλαιπωρούνται απλήρωτες/-οι ή με έναντι για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αυτό αποτελεί ντροπή για όλο την κοινότητα της Ισότητας των Φύλων και είναι μία υπόθεση που πρέπει να τελειώσει …εχθές.

Κώστας Ν. Δραγάτης