Η Σάννα Μαρίν δεν είναι «αρκούδα»…

Και δεν μας είναι καθόλου χρήσιμη σαν τέτοια!



Όταν ήμουν μικρός έμενα δίπλα από μία εκκλησία και παραδίπλα από μία πλατεία. Τίποτε ασυνήθιστο δεν γινόταν εκεί. Όλα τα απλά και τα σύνθετα πέρναγαν σαν φυσιολογικά, ακόμα και τα μικρά και μεγάλα μικροαστικά εγκλήματα.

Μία φορά έγινε κάτι, κάπως διαφορετικό. Εξηγούμαι: στα βόρεια προάστεια μας δεν συνηθίζονταν τα περιφερόμενα θεάματα, οι ατραξιόν του πεζοδρομίου και των πλατειών. Θεωρούνταν ντεμοντέ, αλλά περισσότερο μπασκλάς. Εκείνοι που διέθεταν στις προϋποθέσεις για τέτοια θεάματα, δεν πλησίαζαν.



Όμως κανείς στ’ αλήθεια δεν μπορεί να προβλέψει τις εμπορικές πρωτοβουλίες πολλών από τους ιδιοκτήτες σόου δρόμου, ειδικά αν πρόκειται για αθίγγανους. Ένας από αυτούς κάποιο πρωί εμφανίστηκε στην «καθωσπρέπει» πλατεία μας… με μια μικρή αρκούδα αντί για πετ, την οποία κρατούσε από μία μικρού μεγέθους κρίκων και μακριά αλυσίδα.

Είχε περάσει στον βραχίονα του χεριού του έναν μικρό κύκλο της αλυσίδας τον οποίο είχε κλείσει σαν χειρολαβή, και έτσι, είχε ελεύθερες τις παλάμες του για να παίζει ένα κλαρίνο στους ρυθμούς του οποίου – υποτίθεται – λικνιζόταν η αρκούδα. Αυτή ήταν η ατραξιόν, γι’ αυτήν άπλωνε καπέλο ο ρομά για να μαζέψει τα ψηλά από τους περίεργους ενήλικες και τα έκπληκτα παιδιά που με θαυμασμό και φόβο μαζεύτηκαν γύρω – γύρω.

Ένας παιδικός μου φίλος είχε μία περίεργου τύπου αφοβία τότε. Ό, τι όλοι υπόλοιποι φοβόμασταν, εκείνος έμπαινε μπροστά για να το αντιμετωπίσει. Ξέρω πολύ καλά ότι φοβόταν και ο ίδιος, όμως είχε μία περίεργη αίσθηση της ευθύνης έναντι των υπολοίπων, να μην φανούμε ότι το βάζουμε στα πόδια όλοι.

Μπήκε μπροστά και στην ατραξιόν της μικρής αρκουδίτσας. Όταν ο τσιγγάνος την περίφερε στην πλατεία και όλα τα παιδάκια σκόρπιζαν από φόβο, αυτός ο φίλος μου, καίτοι έτρεμε, καθώς τον πλησίαζε η αρκούδα κάθισε ακίνητος (σ. σ. : και αλύγιστος από τον φόβο του) στην θέση του. Η αρκούδα τον μύρισε και αργότερα άρχισε να τον σκουντά με την μουσούδα της. Εμείς οι υπόλοιποι δαγκώναμε τα χείλια μας από μακριά. Άλλοι περιμέναμε πότε θα λυγίσει ο φίλος μας και θα το βάλει και αυτός στα πόδια, και κάποιοι άλλοι – λιγότεροι – τον θαυμάζαμε για το έντρομο θάρρος του και την μοναδικότητα που είχε κατακτήσει, να έχει επαφή με την αρκούδα!

Η αρκούδα υπό τον εντεινόμενο ήχο του κλαρίνου σηκώθηκε στα δύο της πόδια και ακούμπησε τα δύο της μπροστινά στους ώμους του φίλου μας. Σε αυτήν την επαφή η μόνη «χαρούμενη» ήταν η αρκούδα που άρχισε να ταρακουνά τον φίλο μας. Ο αθίγγανος αντιλήφθηκε ότι η έκβαση δεν άρεσε στους ενήλικους θεατές και έσπευσε χαμογελώντας αλλά με εμφανές άγχος να αποτραβήξει την μικρή αρκούδα.

Ο φίλος μας σαστισμένος αντιλήφθηκε ότι η σύντομη «γνωριμία» και επαφή με το ζώο του είχε αφήσει μερικές γρατζουνιές στο σβέρκο, όχι τίποτε σπουδαίο, αλλά ήταν εμφανείς οι κοκκινίλες. Ο Αθίγγανος άρχισε να αποσύρεται νευρικά από το κέντρο της πλατείας, χωρίς να καθυστερεί για να μαζέψει το μεροκάματο. Ήταν και κάποιες φωνές των ενηλίκων εναντίον του που άρχισαν να ακούγονται όλο και πυκνότερα, ότι τάχα η παράστασή του έθετε σε κίνδυνο το παιδιά τους. Η αλήθεια βεβαίως ήταν ότι πολλοί από αυτούς, πριν καν αρχίσει η παράσταση, μουγκάνιζαν ειρωνείες και βρισιές και μόνο με την είσοδο του αθίγγανου στην πλατεία μας.

Δεν ξανάδαμε ποτέ τέτοιο θέαμα στην γειτονιά μας.
——————————————–


Καλή επιτυχία στην Φινλανδή Πρωθυπουργό


Το κείμενο αυτό μου έφερε στο μυαλό η επιμονή κάποιων τις τελευταίες ημέρες να εμμένουν στομφωδώς στην υπερπροβολή του στοιχείου της ομοφυλόφιλης μητέρας της νέας Πρωθυπουργού της Φινλανδίας, Σάννα Μαρίν.

Αν πιστεύουμε στην Ισότητα, δεν χρειάζεται να εστιάζουμε σε κάτι ατομικό, πόσο μάλλον όσες και όσοι το θεωρούμε κανονικότατα, μόνο και μόνο επειδή δεν αποτελεί κανονικότατα ακόμη για μία πλειοψηφία εκ των ενεργών πολιτών στην χώρα μας, για την οποία επιφυλάσσομαι, αν είναι πλειοψηφία στον γενικό πληθυσμό.

Άλλωστε δεν χρειάζεται να σκάβουμε μόνοι/-ες τον λάκκο των αγώνων μας. Αυτή η νέα γυναίκα θα καταξιωθεί πρώτα από το πολιτικό της έργο για το οποίο ανέλαβε ευθύνες. Όχι για το είδος της οικογένειας στην οποία μεγάλωσε. Αν αποτύχει, αν αδικήσει περισσότερο, απ’ όσο θα ωφελήσει κατά την θητεία της, αυτό ασφαλώς δεν θα έχει καμία σχέση με την λεσβία μητέρα της. Γι’ αυτό δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε με δικές μας ενέργειες τον συντηρητισμό, τον κιτρινισμό και τον ακροδεξιό λόγο να εκμεταλλευτούν τυχόν αποτυχία της, εις βάρος μας.
Η απλή αναφορά της είδησης ανάληψης καθηκόντων Πρωθυπουργού από μία νέα γυναίκα, μητέρα μορφωμένη, και η απλή παράθεση του βιογραφικού της αρκούν για να κάνουν ήπια και εξυπνότερα τη «δουλειά» μας. Την «δουλειά» της προώθησης της Ισότητας.

Κώστας Ν. Δραγάτης
Δημοσιογράφος